Bazı insanların bulundukları sosyal ortam içinde herkesle iletişim halinde olduklarını görebiliriz. Bu iletişim halinin sebeplerini düşündüğümüz zaman aslında karşımıza iki tane sebep çıkabilir. Bu sebeplerden akla ilk geleni, söz konusu olan birey herkesle arasını iyi tutma ve bunu yapmak için de ikiyüzlü davranma eğilimindedir. Yani bir karakter zafiyeti göstergesi olabilir veyahut da söz konusu olan birey belki de gerçekten de herkesle konuşmayı seviyordur, insanlarla konuşmayı seviyordur. 

Çünkü o döneminde belki de insanlarla konuşmaya ihtiyacı vardır, içinden böyle hissediyordur. Buradaki iki farklı motivasyonu görebiliyoruz insanlarla konuşabilmesi için. Karşımıza çıkan bu sebeplere baktığımız zaman ise gerçekten de insanlarla konuşmak için bu kadar efor sarf etmenin sebeplerini anlayabiliyoruz. Çok fazla insanla konuşmak belki de pek çok işten daha yorucu olabilir. Bir insanın aslında kendini dinlemesini engelleyebilir. 

Konuşmak ve kelime öğretmek aslında insan beyninin çalıştıran bir eylemdir ve bu gün içerisinde çok sık yapıldığında insan beynini oldukça çalıştırmış olur aslında. Tabii insan beynini en çok çalıştıran eylem belki de bu değildir ama çok çalıştırdığı da kesindir. Bu yüzden herkesle konuşmak belli bir noktadan sonra bireyin kendisini başka alanlarda geliştirmesini de engelleyebilir ve onu daha sığı bir insana dönüştürebilir. Sonuç olarak herkesle konuşmak veya çok fazla konuşmak bu yönleriyle bakıldığında aslında iyi bir şey olmayabilir.