Ataerkil dinlere göre, Havva'nın dişi doğasının temel öğesi şeytansı cinsellikti. Bu duruma karşın saflık, çilecilik ve akılcılık gibi erdemler de erkek doğasının özellikleriydi. İşte bu yüzden, Katolik Kilisesi'nde hem din adamları hem de sıradan insanlar için bekaret, en yüce erdem olup çık­tı. Kilise babalarına göre erkek, şeh­vetini kontrol edecek güce sahipti ve bakir kalarak bunu başarabilirdi. Oy­sa fettan kadın, doğasına her zaman yenik düşer, erdeme erişemezdi. Ki­mi doktriner Hıristiyanlar'a göre yı­lan, aslında Havva ile cinsel ilişki kurmak istemişti. Yine kimileri de Havva'nın elmayı yiyerek yılanla za­ten sembolik bir cinsel ilişkiye girdi­ğini, bu yüzden şehvetinin kabardığı­nı ve dayanamayarak Adem'i yoldan çıkardığını savundular. Yani Havva, en çok elde etmek istediği şeye, "fallus"a, ona çok benzeyen yılanla ve yılanda erişmişti. Yahudilik, Hıristi­yanlık ve İslam işte bu yüzden, "baş­tan çıkarıcı, şehvetine yenik düşen ve insanı ölümlü kılan kadın" kavramını yarattılar ve onu erkekten aşağı bir varlık olarak benimsediler.

20. yüzyıl düşüncesini allak bullak eden psikanaliz ekolünde de, örneğin Sigmund Freud'un "Traumdeutung"unda (Düşlerin Yorumu), düş­te görülen yılan, erişmek istenen "fallus"un sembolik anlatımıydı ve semavi dinlerin temel doktrinine geri gidiyordu. Sadece Freud, rüyalarda ortaya çıkan sembollerin kişisel ol­duğunda ısrar ederken; Carl Gustav Jung, rüyalardaki sembollerin, insan­lığın "kolektif bilinçaltı"ndan kay­naklandığını ve bütün kültürlerdeki insanlar için aynı anlamı taşıdığını belirtti. Burada önemli olan, kişisel ya da geniş ölçekte, yılanın kadını, yani Havva'yı baştan çıkaran "fallus" olmasıydı...