Monoton bir hayata sahip olduğunuzda kendinizi manevi açıdan bir döngünün içinde bulmaya başlarsınız. Bu manevi açıdan girilen döngü ile monotonluğun sahip olduğu döngü arasında genellikle bir bağ olacaktır. Örneğin her gün aynı saatte kalkıp, aynı işe gidip, aynı işi yapıp, aynı saatte yemek yiyip, aynı şeyleri yaşayıp, aynı saatte eve dönüp, aynı saatte uyuyup, bir sonraki gün tekrar aynı saatte uyanır ve bunu sürekli olarak yaşamaya başlarsanız, ki bunu pek çoğumuz zaten hayatlarımızın içinde yaşıyoruz. 

Bu döngüye girdiğimiz ve her seferinde aynı şeyi yapmaya başladığımız zaman, gün geçtikçe yaşam enerjimizin, tahammülümüzün, içimizdeki neşenin, sevincin azalmaya başladığını görebiliriz. Oysa ki enerjimizi azaltacak bir durum pek de söz konusu değildir. Çünkü sonuç olarak her gün aynı şeyi yapıyoruzdur ve bünyemiz buna zaten alışmıştır. 

Ama olayın manevi ya da psikolojik tarafına baktığımız zaman, çalışma hayatımızda veya hayatın herhangi bir alanında girdiğimiz bir döngü, bizi gerçekten de yıldırabilecek, bizi gerçekten de bitkin düşürebilecek bir durumdur aslında. Gerçekten de hayatta girilen döngüler insanın son derece zor olmasa da düşük enerjili, depresif ve psikolojik açıdan yıpranmış bir halde olmasına sebep olabilir. Döngüyü kırmak için ise bir değişiklik yapmak zorunlu olmaktadır aslında.