Kendimize bir baktığımızda aslında her birimizin bildiği veya bilebileceği, yaptığı veya yapabileceği bir veya iki tane iş olduğunu görebiliriz. Bir veya iki tane iş olmasının sebebi ise uzmanlaşmanın, herhangi bir konuda çok iyi hale gelmenin veya yeterince iyi hale gelmenin aslında yıllar alabilen bir süreç olmasıdır. İşte bu sebepten dolayı bir birey hayatta en fazla bir veya iki alanda kendisini mükemmel hale getirebilir. Tabii bazı istisnalar hariç. Eğer ortada bir deha olmak söz konusuysa bireyin, o zaman çok daha fazla alanda kendisini iyi hale getirebilir. 

Ama böyle enteresan durumlar dışında bireyler genelde ya bir ya da iki alanda kendilerini harika hale getirebilirler. Buradan da kalkıp duruma baktığımız zaman aslında bir insanın hayatta yapabileceklerinin ne kadar sınırlı olduğunu görebiliriz. Aslında kağıt üzerinde bir insan hayatta istediği her şeyi yapabilir. Buna yetecek özgürlüğü vardır. Ama birey bunu yapmaya çalıştığı zaman, aslında kendisi için son derece tuhaf ve saçma bir tablo hazırlayacaktır. Çünkü kendisi açısından bir yıkım hazırlayan bireyler, aslında farkında olmadan zamanlarını da yapamadıkları, başaramadıkları işlerde boşa harcamış olurlar. Ve zamanını harcayan birey, bir bakacak elinde ya da avucunda pek de fazla bir şey kalmamış olacak. 

Ne yazık ki geldiğimiz son noktada son derece büyük bir başarısızlık ortaya çıkacak. Örneğin, yıllarını akademik alanlara vermiş birisinin kalkıp kendisini farklı bir mesleğe yönelttiğini düşünün. Veya yönetmek zorunda kaldığını düşünün. İşini bilen insanların işini yapamadığını ve başka işlerle uğraştığını düşünün. O zaman neyle karşılaşmış oluruz? Tabii ki de büyük bir başarısızlıkla karşılaşmış oluruz. Bazen liyakatsizlik veya torpil sebebiyle böyle durumlarla karşılaşabiliyoruz. Uzmanlar işlerini yapamıyorlar. Ve insan bilmediği işi yaptığında da haliyle başarısız oluyor. Torpille oraya gelen de başarısız oluyor. O işi yapması gereken kişi başka bir iş yaptığında da başarısız oluyor.