Çin tıbbında ana ilke, "önle­mek tedavi etmekten iyi­dir" diye özetleniyor. Yani Çin tıbbı, tam anlamıyla "önleyici tıp" kategorisine giriyor. Bu ülkede tıp çalışmaları çok eski tarihlere uzanıyor. Akupunktur sanatının başucu kitabı olarak kabul edilen ve efsanevi Çin imparatoru Huangdi'nin kaleme aldığı "Nei Jing" (İç Kitabı), M.Ö. 3. yüzyılda yayımlanmıştı. Akupunktur te­davisinin ilkeleri Taocu düşüncede ve doğanın gözlemlenmesinde ya­tıyor. Çinliler'e göre, her şeyin başında enerji bulunuyor. Enerji, gökyüzünden yere iniyor ve daha son­ra yeniden gökyüzüne çıkı­yor. İnsan ise, tüm organizma­lar gibi gökyüzü ile yeryüzü arasında bir noktada bulunuyor. Bu durumda, doğal olarak hem içten hem dıştan aynı enerji akımlarının etkisinde kalı­yor. Enerji taşıyıcısı görevi gören akupunktur iğnesi, belli deliklerden organizmaya soktuğu dış enerjilerin yardımıyla iç enerjileri düzenliyor.

Latince'deki "acus" (iğne) ile "punctura" (batırmak) kelimelerinden türetilen akupunktur. Avrupa ve Çin'de farklı amaçlarla kullanılıyor. Batı ülkelerinde insanlar, akupunktu­ru hastalandıkları zaman yaptırıyor­lar. Oysa Çin'de, herhangi bir hasta­lık belirtisi olmasa da, insanlar yılda birkaç kez akupunktur tedavisinden geçiyorlar ve genel sağlıklarını sürek­li denetimde tutuyorlar. Yani, aku­punktur uzmanı, kişiyi sağ­lıklı tutmakla yükümlü.

İşte bu nedenle, Çin'de sadece bu se­anslar için para alı­nıyor. Hasta olan kişiden tedavi ücre­ti istenmiyor. Eğer hasta akupunktur teda­visi sırasında ölürse, doktorun evinin önüne kırmı­zı bir lamba asılarak başarısızlığı her­kese duyuruluyor. Batı tıbbının yüz­yıllarca anlamakta güçlük çektiği bu tedavi tarzı da şu atasözüyle dile geti­riliyor: "Kapıyı açık bıraktıktan sonra düşmanı yakalamak neye yarar."