Mi­lat öncesinin belki de en önemli şahsiyetlerinden ikisi, bu ay­rımı en kesin şekilde belirleyen bir davranış sergilediler. Roma tahtı için savaşan ateşli Marcus Antonius, poli­tik rakibi Octavius Caesar'ı düelloya davet ettiğinde soğukkanlı rakibinin şu sözleriyle karşılaşmıştı:
"Benim arkamda koskoca Roma ordusu var­ken niye düello yapayım?" Eski günlerde, üniformalı veya sivil siyah giysiler içindeki beyler için kazanmak veya kaybetmek o kadar önemli değildi. Biri diğerinden mutla­ka daha atik çıkacak veya daha kuv­vetli kılıç sallayacaktı. Önemli olan, beylerin onurlarına hayatlarından da­ha çok değer verdiklerini göstermele­ri, yani düelloya katılmalarıydı.

Düelloda namus, kavganın gerçekleşmesindeydi, sonuca bağlanmasın­da değil... Veya bu onur alışverişinde kavganın nedeni, tek bir kelime, fark­lı bir politik görüş veya komşunun eğri burnu olabilirdi. Eğri burun da korkusuzca çekilen silahla düzeltilir­di zaten... Ortaçağ düellolarında tanrı emriy­le de mücadele edilirdi. İnsanoğlu­nun, kendi sonsuz vahşiliğine her za­man geçirdiği kılıf olan "tanrı adına savaşmak", düello için de geçerliydi.

İşin ucunda ölüm olduğu için, "yük­sek gücün etkisine" inanılırdı. Otto von Bismarck, liberal politikacı Georg Freiherr von Vincke ile düelloya girmeden önce, hasmıyla akşam ye­meği yemek istemişti. Sonra, düello yerine vardıklarında sürekli bir dua mırıldanmış ve ateş ettikten sonra da "kendini tanrıya hiç bu kadar yakın hissetmediğini" belirtmişti...