İnsanların hayatta nasıl sınandığına baktığımız zaman aslında bu sınanma yöntemlerinin inanç sistemlerinde bile belli şekillerde olduğunu ve genelde insanın yoklukla sınandığını görebiliriz. Mesela bazı inanç sistemleri insanları belli dönemlerde aç bırakarak onları yemeğin yokluğuyla sınar. Bazı inanç sistemleri onları belki bir dağın veya tepenin başında toplumdan uzakta, her şeyden uzakta yaşamaya zorlayarak onları toplumun yokluğuyla sınar. Bir sınanma ve irade güçlenmesi veya denemesi söz konusudur ama tüm bu inanç sistemleri arasında bireyin sorumluluklarla sınanması pek yoktur. 

Yani hiç şöyle bir şey duyamazsınız ya da en azından ben hiç duymadım. Mesela hiçbir inanç sisteminin kendi içindeki bireylere şu tarihte her gün kitap okuyacaksınız. Şu tarihlerde her gün ekstradan daha fazla çalışacaksınız, şöyle başarılar göstermek için uğraşacaksınız gibi şeyler söylediğini, yani sorumluluk verdiğini pek göremezsiniz. Bireyi sorumluluklarla sınayan bir inanç sistemi pek yoktur. Genellikle bireyler yoklukla sınanır. Ancak sorumluluklarla sınanmak aslında birey için daha faydalıdır. Bireye yeni bir şey katar ve onun yine iradesini zorlamasını sağlar. Yokluklarla sınanıp hiçbir şey yapmayarak zamanınızı geçireceğinize, sorumluluklarla sınanıp bir şeyler yapmaya çalışarak, efor sarf ederek zamanınızı geçirirsiniz. Düşünsenize, bunca inanç sistemi insanları yokluklarla sınayacağına sorumluluklarla sınasaydı, acaba bağnazlık ve cehalet dünyada kalır mıydı? Muhtemelen kalmazdı.

Genelde inanç sistemlerinde sorumluluklarla sınanmak yerine belli başlı konularda sadece bir şeyler yapmaya teşvik eder. Mal varlığının belli bir miktarını yardım için ayırmak veya bir şeyler okumaya sadece teşvik eder ama hiçbiri dünyevi keyiflerden yemek yemekten veya toplumdan uzaklaşmaya zorunlu kıldığı gibi zorunlu kılmaz. İnsanların sorumluluklarla değil de yokluklarla sınanması aslında onları da daha cahil ve söz konusu bir şeyler yaratmaya veya üretmeye gelince, çalışmaya gelince kendi konfor alanlarından çıkamaz hale getirebilir. Aç kalmak mı daha zordur yoksa insanın daha çok çalışmak için kendini zorlaması mı daha zordur? Her zaman için daha çok çalışıp daha iyisini yapmak, kendini sonuna kadar geliştirmesi mi daha zordur? Kendiyle yüzleşmesi mi daha zordur? Acaba hangisi daha çok irade gerektirir? Sorumluluklarla sınanmak bireyi her zaman için daha iyi bir noktaya getirecektir. En azından yokluklarla sınanmaya göre daha iyi bir noktaya getirecektir.