Bazen yaralı, incinmiş, üzgün, acı çeken birisini gördüğünüzde ona yardım etmek içinizden gelebilir. Onun yardıma muhtaç birisi olduğunu düşünebilirsiniz. Ya da onun son derece savunmasız, güçsüz ve mağdur birisi olduğunu düşünebilirsiniz. Ve ona yardım edip onun kahramanı olmaya çalışabilirsiniz. Ancak işin aslı tam olarak böyle değildir. Birincisi belli başlı istisnalar hariç genellikle yardıma muhtaç, düşmüş, incinmiş ve acı çeken birisi kendi yaptığı hataların sonucunda oradadır ve ikincisi bazı insanlar kendi hayatlarının dramaya dönüşmesinden acı çekmekten veya bir trajedi yaşamaktan, bu trajedinin verdiği yoğun hislerle boğuşmaktan bazı sebeplerden dolayı yaşadıklarını bile hissedebilirler. 

Çünkü hissetmek insanda alışkanlık yapan bir şeydir ve bu alışkanlıklar bir trajedi veya üzüntü hali bile yaşansa sonuç olarak bir hissiyat olduğu için kişinin bizzat kendisi tarafından yaşanmaya devam edilebilir. Dolayısıyla siz bu gerçekler ortadayken kahraman olmaya çalışırsanız kötü durumda olduğunu düşündüğünüz bu insanları kurtarmaya çalışırsanız karşılığında zaman içinde göreceğiniz şey ihanet, ihanet ve ihanet olacaktır. Birisini kurtardınız diye birisine iyilik yaptınız diye, size iyilik yapacağını o kadar da zannetmeyin. 

Kötü durumda veya acınacak durumda olan birisi genellikle kendi hataları yüzünden oradadır ve siz onu daha iyi bir noktaya taşımaya çalıştığınız zaman söz konusu olan birey aynı hataları yine yapacak ve o kötü konuma doğru kendisini sürükleyecektir. İşin daha da kötü yanı sizi de kendisiyle birlikte sürüklemeye çalışabilir. Size ihanet edebilir. Dolayısıyla işin gerçeğine bakacak olursak zor durumda olan, gariban, düşmüş birisine yardım etmek o kadar da doğru bir davranış değildir. Kahraman olmak aslında gereksiz bir uğraştır. Çünkü pek çok insan özünde bir kahraman istemez aslında.