Fiziki anlamda sis, su bu­harı yüklü bir atmosferde, ısının düşmesiyle ortaya çıkıyor. Bu durumda, su buharı saydam doğasını yitiriyor ve çapı milimetrenin binde biri olan su damlacıkları halinde yo­ğunlaşıyor. Bu su damlacıkları öy­lesine küçük ki, sanki yerçekimine meydan okuyorlar ve saatte birkaç santimetrelik bir hızla yere düş­meye başlıyorlar. Sonuçta, toprak hemen üstünde dalgalanan bulut­lar meydana geliyor. Sis, ılıman iklime sahip ülkele­rin sahillerinde çok sık rastlanan bir doğa olayı... Çoğu zaman denizin üstündeki nemli havanın, iç bölgelerdeki daha soğuk hava kit­lesiyle karşılaşması yeterli oluyor. Soğuk, su buharını kolaylıkla yo­ğunlaştırıyor; oluşan sis, oldukça yoğun ve kalıcı bir tabaka oluşturabiliyor ve bazen binlerce kilo­metrekareye yayılabiliyor.

Sis, iç denizlere oranla okyanus kıyısındaki ülkelerde daha sık gö­rülüyor. Deniz kıyısında ise, soğuk hava kitlesiyle su buharı yüklü hava kitlesinin ilk karşılaşması çıplak gözle bile izlenebiliyor. Suyun üstünden çıkan dumanlar, insana "denizin için için yandığı" duygusunu veriyor. Okyanus kıyı­sındaki bazı ülkelerde sis kalıcı bir nitelik kazanıp aylar boyu varlığı­nı sürdürebiliyor. Tropikal kıya­larda da aynı olgu çoğu zaman gö­rülüyor. Tropi­kal kıyı­larda sahilde su buharı yüklü sıcak hava, açıklardaki soğuk sularla karşılaştığı zaman sis olayı meyda­na geliyor. İşte, açık denizde de­nizcileri en çok korkutan doğal olaylardan biri de bu.