Alman düellosu en tehlikeli ola­nıydı. 1695 yılında Berlin'de, 60 ya­şındaki bir düellocu, kurbanının ce­sedinin yanında ve halkın gözü önünde asılmıştı. Almanya'daki dü­ellonun üst tabaka ile sınırlı tutul­masının nedeni, alt sınıfın bu tehli­keli oyuna layık görülmemesiydi. 1900’lerde Almanya'da altın çağını yaşayan düellonun bu üstünlüğü Birinci Dünya Savaşı'na kadar de­vam etti.

Düello kulüpleri tarafından dışlanan Yahudi öğren­ciler, kendi kulüplerini kurdular ve yırtıcılıkları ile ünlendiler. Ancak dü­ello, yine de asaletin bir göstergesi olarak kalmaya devam etti. Sosyal demokrat August Bebel bir konuş­masında şöyle diyordu: "Yüksek sos­yal sınıftan centilmenler birbirlerinin kafasını uçurmak ya da silahla bir­birlerini vurmak istiyorlarsa, temel­de buna karşı çıkamayız. Kendilerini yok etme işini ne kadar sık yaparlar­sa, bizim için o kadar iyi olur..."

Hayatında bir kez düello ya­pan Wellington Dükü, bir düelloda ölen askerlerine o kadar üzülmüştü ki, İngiliz ordusunda da düelloyu ya­sakladı. Ne var ki Fransızlar, bu işte çok ısrarcıydılar. Onlar için düello bir yaşam tarzıydı ve yaralarını gu­rurla sergilerlerdi. Bu nedenle 1800'lü yıllarda "lite" adı verilen bir düello tipi bile geliştirdiler.