Toplumların genellikle yönetilmesinde vicdan ya da merhamet gibi kavramların da olması toplumlar tarafından beklenen bir şeydir. Ancak işin kötü yanı, genellikle vicdan, merhamet gibi kavramlarla yapılan bir yönetimin günün sonunda o toplumun kendisini oldukça zor bir duruma sokacak olacağı gerçeğidir. Çünkü toplulukların, ülkelerin vicdanla ya da merhametle yönetilmesi, yani ahlaki lavramların ön plana alınarak yönetilmesi, o toplumu yönetenlerin sonunda otoritesini ve gücünü kaybetmesine ve dağılmasına sebep olacaktır. Yani o toplum üzerindeki yönetim kendi otoritesini kaybettiği zaman, sonunda devlet çökecek, devlet çöktüğü zaman da büyük bir kaos ortamı oluşacak ve vicdanla, merhametle yapılan yönetimin sonu o halkın çok büyük acılar yaşamasına sebep olacaktır. 

İşte bu yüzden vicdanla, merhametle yapılan yönetim genellikle oldukça kötü sonuçlanır. İyi gibi görünür, ahlaki kavramlar gibi görünür ama kötü sonuçlanır. Vicdan ve merhamet, büyük toplulukların yönetilmesinde genellikle kullanılmaması gereken bir enstrümandır. Her şeyden önemlisi vicdan ve merhamet, taraflılık ve yanlılık getirir. Herkese karşı vicdanlı ya da merhametli olamazsınız. Adaleti sağlamaya çalışırken bir tarafı seçmek durumunda kalırsınız ve vicdan sahibiyseniz, merhamet sahibiyseniz kendi yanınızda olanı seçme eğiliminde olabilirsiniz. Genelde insanlar böyle yapacaktır. Vicdan ve merhameti kendi yandaşları için kullanacaklardır. Bu bölünmelerin ilk sebeplerinden birisi olacaktır. Bölünmenin başka bir yanı ise vicdan ve merhameti herkes için kullanmaya çalıştığınızda, sonunda bundan güç alan ayrılıkçı unsurlar büyüyecek ve sizin otoritenizi tanımaz hale gelecektir.

Böylece ahlak ve vicdandan odaklı bir yönetimin hem bireysel anlamda hem de toplumsal anlamda ilerleyen zamanlarda yöneten sınıfı ve sonrasında yönetilen sınıfı zor duruma sokacağını görebiliriz. Aslında vicdan, ahlak veya gaddarlık da birer enstrüman olarak görülmeli ve gerektiği zaman kullanıldığında bir işe yarar hale gelmelidir. Yani esas olay ne vicdanlı olmak, ne ahlaklı olmak, ne de gaddar olmakta yatar. Esas olay aslında tüm bu değerlerin birer enstrüman gibi kullanılması ve düzenin sağlanmasıyla, otoritenin korunmasıyla ilgilidir. Yönetim insan icadı duygularla değil de veya insan icadı ahlaki kavramlarla değil de zaten en başından beri var olan akılla yapıldığı zaman ve güç kavramı odaklı yapıldığı zaman ancak sürdürülebilir olacaktır. Buradan da güç kavramından kastettiğimiz şey de tabii ki de otorite ve kaba kuvvet ağırlıklı olacaktır. Akıl önce gücü muhafaza eder, sonra bu insan icadı duygusal ve ahlaki enstrümanları yönetimin devamlılığını sağlamak için kullanır.