Herhangi bir konuda ustalaşmak veya ustalaşmamak arasındaki eşiği nasıl anlayacağımızı kendimize sorduğumuz zaman aslında ustalık denilen şeyin teoride belgelere dayalı olduğunu söyleyebiliriz. Ancak dönüp de pratiğe baktığımız zaman ise ustalığın bağlı olduğu eşik aslında bireyin kendi tarzını, kendisine has bir iş yapış şeklini yaptığı işte uygulayıp o işi yapabilmesiyle mümkün olabilmektedir. Yani bu eşiğe bu şekilde ulaşılabilmektedir. 

Bir insanın bir işi kendi tarzıyla yapması, yani artık kitapta yazanların birazcık daha dışına çıkıp işin ne olduğunu kendisi anlayıp zorlanmadan bir sanatçının kendi istediği gibi veya kendi tarzına göre bir resim çizmesi gibi ustanın da kendi tarzıyla kendi stiliyle o işi yapmasıdır aslında. Böylece birey pratikte ustalaşmış olur. Bu ustalığa erişmek ise belki yıllar, belki de on yıllar alabilir. Ama pratikte yapılan işlerde ustalığın eşiği bireyin kendisinden bir şeyler katmasıyla ilgilidir aslında. Ne yazık ki bu aşamaya gelmek de o kadar kolay değildir ve teoride ustalıkla ilgili belgeler toplasanız bile pratikte o belgeler sizi usta yapmayabilir. 

İşte teoriyle pratik arasındaki farkın temel kaynağı da burada karşımıza çıkmaktadır. Temelde teoriye göre insan kısa zaman içerisinde aslında usta olabilir. Sınavlara girip geçer not alması yeterlidir. Ama pratiğe geldiğimiz zaman bir işi kendi tarzıyla, stiliyle yapabilen bir ustayla belge sahibi bir ustayı kıyasladığınız zaman genellikle pratikte kendi stiliyle yapan ustanın belge sahibi olandan daha iyi olduğunu görme şansınız olabilir.