Hemen hemen her insanın günümüzde hayatını idame ettirmek için yaptığı bir işi ve bu işi yaparken de kullandığı belli yerleri vardır. Kimi insan ellerini kullanarak işini yapar, hayatını yürütür. Kimi insan aklını kullanarak işini yapar. Kimi insan ikisini birden kullanır. Kimi insansa aynı zamanda konuşarak bunu yapar. Ancak ortada yapılan bir iş, gösterilen bir çaba, sergilenen bir emek vardır. Sadece konuşmaksa ne yazık ki tek başına bir işe yaramayabilir. Örnek vermek gerekirse bir işe başlamayıp veya girmeyip sürekli gireceğinizi söylemek. Bir şeyler çabaladığınızı söyleyip çabalamamak. 

Veya bir şeylere çabalayacağınızı söyleyip çabalamamak. Sürekli konuşmak, daha çok konuşmak ama harekete geçmemek. Yani sadece konuşmada kalmak. İşte böyle bir durum aslında insanın kendi ciddiyetini de ortadan kaldırıyor. Maalesef geldiğimiz noktada sonuca bir türlü tam olarak ulaşamıyoruz. Sadece konuşarak ne gemi yürüyor, ne yol alınıyor, ne de başka bir şey. Sadece ama sadece konuşarak hemen hemen hiçbir şey yapılmıyor. Ama yine de bazı insanlar sadece konuşmayı tercih ediyorlar. Çünkü o güne kadar sadece konuşarak var olabilmişler ve hâlâ öyle var olmak istiyorlar. 

Aslında özellikle gençlik yıllarında insan sadece konuşarak var olabilir. Arkadaş çevresi içerisinde, gençlik ve çocukluk yıllarında sadece konuşarak bir yerlere varmış olabilir. Ama insan büyümeye başladıkça bu durum değişiyor. Konuşmak yetmiyor. Ama bazı insanlar çocukluk ve gençlik yıllarındaki o durumdan çıkamıyorlar ve hâlâ konuşmaya, sadece konuşmaya devam ediyorlar. Ama sadece konuşmak bir işe yaramıyor.