Adapte olmak, insanın en büyük yeteneklerinden bir tanesidir. Hatta bu öyle bir yetenektir ki insan doğasının bizzat kendisinde bulunur. İnsanı on binlerce yıl boyunca hayatta tutan yegane yeteneği ayak uydurmak, adapte olmak olmuştur. İnsan, her türlü şarta ve koşula adapte olmaya çalışır, adapte olabildiğinde hayatta kalır, adapte olamadığında ise hayatta kalamaz. Adapte olmanın insana getirdiği şeyler olduğu gibi götürdüğü şeyler de vardır. 

Vücut adaptasyon sağlarken kullanmadığı organlarını bir kenara bırakır. Veya zihin, veya başka yerleriniz adaptasyon sağlarken kullanmadığı kısımlar olduğunda o kullanmadığı kısımları yavaş yavaş ortadan kaldırmaya başlar. İşte buradaki mesele de aslında insanın kolaylığa adapte olabilmesi ve bu kolaylığa adapte olurken de elinde bulunanları kaybetmesiyle ilgilidir.

İnsan vücudu zorluklara ayak uydurduğu gibi kolaylıklara da ayak uydurur. Eğer bir insan çok kolay şartlarda yaşamaya başlarsa ve bu rahatlığın içinde uzun bir süre boyunca da bulunursa zamanla vücudunda fazla oluşan kas kütlesi zayıflamaya başlayabilir. Problem çözme konusundaki yetenekleri körelebilir. Yani kolaylık dediğimiz şey aslında insanın adapte olma özelliğinden dolayı ona zarar verebilir. Aslında buradan da şunu anlıyoruz ki kolaylık dediğimiz şey en sinsi düşmanlarımızdan bir tanesidir. Kolaylık denilen şey, toplumların ve bireylerin en sinsi zehiridir aslında. İnsan doğasının yapısından ötürü onları zayıflığa ve yok oluşa doğru sürükler. Çünkü insan, zorluklara adapte olup güçlendiği gibi kolaylıklara ve rahatlığa adapte olup zayıflayabilir aynı zamanda.