Kim olursak olalım ya da ne olursak olalım, aslında her insanın geleceği ortak bir nokta var. Bu ortak nokta ise yaşlılık ve ölümdür. Dünyanın en güçlü ya da zengin insanı bile olsanız ya da dünyanın en yoksul insanı bile olsanız bir gün ölüyorsunuz. Bundan kaçış yok. Ölüm aslında insana kim olduğunu hatırlatan en önemli etmenlerden bir tanesi. Ölümsüz olmayan insanlar genellikle aynı noktada buluşurlar. İnsanın yaşlılığında bir şeyler yapamadığını, en azından hayatta çok fazla büyük başarı elde edecek durumda olmadığını veya hareket kabiliyetinin sınırlı olduğunu da hesaba katarsak, aslında bir insanın yaşayabildiği dönemi yaşlılığından önce ortada kalan zaman dilimiyle çocukluğundan sonra ortada kalan zaman dilimi arasına sıkıştırabiliriz. 

Yani bir insanın ömrümü yaşadım dediği süre aslında belki yirmi, belki de otuz yıldır en fazla. Dolayısıyla her insan için hem ölüm gelecek olan bir durum hem de yaşamak dediğimiz zaman dilimi oldukça kısa kalabiliyor. İşte bu yirmi ya da otuz yıllık kısa zaman dönemi içinde bir insanın yapabildikleri veya yapamadıkları ilk bakışta oldukça büyük önem kazanıyor. Ancak yapabildiklerimizi veya yapamadıklarımızı bir kenara bırakırsak ve zaten bir gün öleceğimiz gerçeğine bakarsak, o zaman yaptıklarımızın veya yapamadıklarımızın da bir anlamı kalmıyor bu hayatta. Düşünsenize, şu anda geldiğiniz yaşa bir bakın, kaç yaşında olduğunuzu bir düşünün ve kendinize bir sorun, acaba bu zaman dilimi ne kadar kısa zamanda geçti diye veya ne kadar uzun zamanda geçti diye. Gözlerinizi bir kapatın ve sadece o geçen yılların sizin için o anda ne kadar uzun olduğunu bir hayal etmeye çalışın. Çok uzun olmadığını göreceksiniz. 

Sanki bir göz açıp kapama gibi geçmiş onca zaman. Duruma bu şekilde baktığımız zaman karşımızda şöyle bir gerçek duruyor. Aslında insanın ömrü, yaşam süresi o kadar da uzun değil. Bir göz açıp kapama kadar sürebiliyor. O zaman yaptıklarımızın veya yapmadıklarımızın ne kadar büyük bir anlamı, ne kadar büyük bir kaybı veya kazancı olabilir ki? Zaten hepimiz bir gün o noktaya geleceğiz. Bir gün hepimiz hayatımızı kaybedeceğiz. Belki de sırf bu yüzden hayatı o kadar da ciddiye almaya gerek yoktur. Bir insan belki de birazcık huzur içinde yaşasa, bir de temel ihtiyaçlarını karşılasa onun için yeterlidir. Çok zenginlik o kadar da gerekli bir şey değildir. Bir malikanede yaşasanız da ölüyorsunuz. Bir artı bir bir evde yaşasanız da ölüyorsunuz. Kısacık bir ömürde bir insan için söylenebilecek en güzel dileklerden birisi belki de daha az acılı bir hayat sürmesi olacaktır. En azından açlık, sefalet veya savaş içinde kalmayacağı bir yaşam, çaresiz kalmayacağı bir yaşam sürmesi dileğiyle.