Çaresizlik, insanların en büyük potansiyelini ortaya çıkarabileceği gibi, çaresizlik anı insanların en kolay yönetilebileceği anlarda dönüştürülebilir. Buradaki kritik an, insanların çaresizliğine karşı savaşmaya karar vermeden, bu çaresizliğe karşı başka birisinin onlara bir çözüm göstermesini, bu çözümle de yavaş yavaş yönetimi ya da kontrolü eline geçirmesiyle ilgilidir. Evet, çaresizlik anları işte bu yüzden çok kritik anlardır.

Birisi çok çaresiz kalırsa veya çok güçsüz kalırsa, ya savaşacaktır sonuna kadar ya da saklanabileceği birisi veya bir fikir veya bir şey bulduğu zaman onun ardına saklanacaktır. İşte onun ardına saklandığı şey her neyse, o çaresiz insanı yönetecek olan şey de odur. Yönlendirecek olan şey bazen bir fikirdir, bazen bir insandır, bazen bir kurumdur. Ama bir oynanamayın veya yaşanan süreç hiç değişmez.

Eğer çaresizlik halinde birisi bir çözüm gösterirse, insanların pek çoğu o çözümün arkasına saklanma güdüsüyle hareket eder. O çözümün sonunda ne getireceğini veyahut da biri için sonunda çok kötü mü olacak, çok mu iyi olacak bu tarz sorgulamalara kimse girmez bile. Önemli olan çaresizlik anından kurtulabilmektir. Ve bu bireyi daha da bağımlı kılar. Uzun vadede birey çaresiz ve güçsüz anında arkasına saklandığı şeye daha da bağımlı hale gelir. Bu daha zararlı bir durumdur.