Eğlenebiliyorken eğlenmek genellikle insanlara öğütlenebilen bir şeydir. Genç yaşlarda eğlenmek ve sonradan çalışmak. Ama işin kötü tarafı şudur ki insanın eğlenebildiği o genç zamanlarıyla çok çalışabileceği ve bir şeyler başarabileceği o genç zamanları aynı zamanlardır. Yani bir insan yaşlanmaya başladığı zaman çalışıp da çok büyük bir şeyler başaramaz. Aslında eğlence dediğimiz şey günümüzün en büyük illüzyonudur. İnsanları yanıltır, insanları çalışmaktan uzaklaştırır, onları tembelliğe sürükler. İnsanın gerek eğlenebileceği gerekse çalışıp bir şeyler başarabileceği zamanlar aynıdır ve kısıtlıdır. 

Gençlik yıllarıdır. Eğlenmek sizi ilerisi için herhangi bir şeyin sahibi yapmayacaktır. Bir sermaye, bir ev, bir güvence sahibi yapmayacaktır. Bir meslek sahibi yapmayacaktır. Ama çalışmak tam tersine size bütün bunları sağlayabilir. Genç yaştan itibaren çalışmaya başlamak sizi meslek sahibi yapacaktır, belki bir ev sahibi yapacaktır, sermaye sahibi yapacaktır, tabii akıllıca kullanırsanız onu ve size gelecek açısından bir güvence sağlayacaktır. Aslında insan çalışabiliyorken bu yüzden çalışmalıdır. Çünkü çalışmak uzun vadede eğlenmekten daha fazla getiri sağlar. 

Buradaki psikolojik faktör ise eğlenememiş ama çalışmış insanın her zaman aklının bir köşesinde acaba eğlenseydim neler olurdu, ne yaşardım düşüncesinin bir kenarda olmasıdır. Ama buradan söyleyebilirim ki aslında hayatta ne gerçekten eğlenilecek bir şey var ne de kaçırılan bir dünya var. Hayatta dolu dolu yaşanacak veya kaçırılabilecek bir şey yok. Çalışmak da yaşamaktır, eğlenmek de yaşamaktır. İnsan her türlü yaşar. Bu yüzden çalışabiliyorken insanın aslında çalışması hem toplum açısından hem de kendisi açısından daha faydalı olacaktır.