Hayattaki en büyük lüks veya en büyük imkanlardan birisi nedir diye kendimize sorsak belki de pek çok insanın aklına ilk başta zenginlikle veya güçle ilgili şeyler gelebilir. Ancak bunların hiçbirisi boş durabilmek kadar büyük bir lüks değildir aslında. Hayatta sadece çocukların, emeklilerin ve hayatını iyi bir planlama sonucunda belli bir noktaya getirebilmiş insanların sahip olabildiği bir lükstür boş durabilme lüksü. Boş durabilmekten kastettiğim şey ise sadece bir işe gidip çalışmamak veya bir şeylerle uğraşmamakla ilgili değildir. 

Aslında boş durabilme lüksü bir işe gidip çalışmama veya bir şeylerle uğraşmamakla birlikte zihnimizin de rahat olabildiği, boş olabildiği anları yaşayabilmektir. Yani boş durabilmek aslında özellikle belli bir yaşın üzerine gelmiş pek çok insan açısından neredeyse imkansıza yakın bir durumdur. Şöyle bir boş durabilsek, etrafımıza bakabilsek, hayatımıza bakabilsek acaba neler düşünürdük? Neler yapardık, aklımıza neler gelirdi? Bunların hiçbirisini pek çoğumuz tam olarak anlayamayacağız. Boş duramayacağız. Ancak boş durabilme lüksümüz olsaydı belki de hayatımızı hiç görmediğimiz gibi görüp hiç yaşamadığımız gibi yaşayabilirdik. 

Boş durmak, canımızın istediğini yapabilmek, zamanımızı kendimiz yönetebilmek, hem zihnimizi hem de içinde yaşadığımız, bedenen yaşadığımız bu dünyadaki zamanımızı gerçekten de bunları yönetebilmek ve yeri geldiğinde boş kalabilmek bir insanın bu hayatta sahip olabileceği en büyük lükslerden bir tanesi. Bugün ne çok zengin bir insanın ne çok yoksul bir insanın böyle bir lükse sahip olduğunu aslında pek söyleyemeyiz. Zengin insanların da pek çok sorumlulukları var; kaybetmemeleri gereken ve ellerinde tutmaları gereken bir servetleri var. Veya statü sahibi insanlar için de bunu söyleyebiliriz. Onların da çok fazla sorumluluğu var. Ancak bunu boş durabilme lüksü olan insanlar için söyleyemeyiz. Çok kıymetli ama değeri bilinmeyen bir şey boş durabilmek.