Günümüzde dünyaya baktığımız zaman milyarlarca insanın dünyada yaşadığını görebiliyoruz. Sekiz milyar kadar insan dünyada yaşıyor. Ancak bu yaşayan insanların ne yaptıklarına, hangi işlerde uğraştıklarına, mesleklerine baktığımız zaman hatrı sayılır bir kısmının aslında işe yaramayan işlerle uğraştıklarını, yani insanın hayatta tutacak, hayatları için kritik olan işlerle uğraşmadıklarını, medeniyet için kritik olan işlerle uğraşmadıklarını, bunun yerine ya saçma işlerle uğraştıklarını veya hiçbir işle uğraşmadıklarını görebiliyoruz. 

İnsanların sayısı gerçekten de çok fazla ve bu fazlalık içerisinde aslında işe yaramayacak dediğimiz insan sayısı daha da fazla. Peki bunca işe yaramayan insan niçin var? Neden böyle bir durum içerisindeyiz? Bunun en büyük sebeplerinden birisi insanın üreme içgüdüsü. İnsanın içinde olan ve onun neslini devam ettirmesini sağlayan üreme içgüdüsü, fırsat bulduğu zaman, uygun koşullar altında üreyebildiği kadar üremesini sağlar insanın. Ve bu üreme halinde de bir sürü insan oluşur. Açıkçası bir hesap ya da akılcı bir sebebi yoktur. 

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ortaya çıkan rahat koşullarda ve refah ortamında insanlar üreme içgüdülerini dinleyip bir de devletlerin çok fazla çocuk yaptıran politikaları sebebiyle bir sürü çocuk yaptılar. Bir sürü çocuk yaptılar ve onlara baktılar. Sonuçta geldiğimiz noktada insanlar çok fazla sayıda oldular ve bugünkü konumlarına geldiler. Şimdi ise dünya üzerinde amacı olmayan, belki de medeniyet için çok bir şey yaramayan veya hiçbir şekilde çalışmayıp hepimizin sizin sırtına yük olan bir sürü insan var. Bir yığın insan. Bu bir yığın insan geçmiş kuşakların kabahati. Kalabalık, rahatsız edici, yozlaşmış bir toplum içerisindeyiz. Tüm dünya bu durumda. Çünkü o kadar çok insan var ki hepsiyle ilgilenmek, hepsini eğitmek, hepsine düzgün iş imkanı sağlamak mümkün değil. Şimdi ise bu yığınla kaldık.