İnsanların içini veya kalbini yumuşatan, onların ruh halini etkileyen, değiştirebilen bazı şeyler vardır aslında. Örneğin bir çocuğa karşı olan hisler veya karşı cinsten birine karşı olan hisler insanların kalplerini yumuşatabilir. Bununla birlikte belki aile ortamında geçirilen zamanlar insanların kalplerini yumuşatabilir. Güven ve huzur dolu bir ortam içinde geçirilen zamanlar insanların kalplerini yumuşatabilir. Peki ya bunların hepsinden mahrum kalsaydık veya güven ve huzuru artık bulamasaydık, o zaman nasıl bir durum yaşardık? İnsanın kalbinin yumuşaması, yani hayata karşı sert ve soğuk bir bakış açısı yerine daha merhametli veya sevecen, kısacası duygusal bir bakış açısına bürünmek. 

İşte böyle bir durumda şunu görüyoruz ki aslında insanın duygularını harekete geçiren şeyler ve bu duyguları harekete geçiren şeylerin yokluğunda insan iki yola sapma eğiliminde olabiliyor. Ya başka türlü duygulara savruluyor veyahut da hiçbir duyguya savrulmuyor ve olaylara daha analitik bakmaya başlıyor. Burada olaylara daha soğuk veya daha analitik, daha rasyonel bakmaya başladığımızda aslında kalplerimizin yumuşamadığını görebiliyoruz. 

Merhamet veya sevgi gibi duygular yerine öfke veya nefret gibi duyguları da seçtiğimiz zaman bunlar birer duygu olduğu için sonuçta yine insanın yumuşak bir tarafını oluşturuyor ama duygularla dünyaya bakmak yerine daha analitik ve rasyonel bir bakış açısıyla dünyaya baktığımız zaman gerçekten de yumuşamayan bir kalple dünyaya bakmış oluyoruz. İşte yumuşamayan kalpler de aslında tam olarak burada karşımıza çıkıyor. Çünkü tarihteki pek çok lider veya pek çok savaşçı, pek çok yönetici aslında dünyaya bu bakış açısıyla baktılar. Pek fazla insanın yapamayacağı, az sayıda insanın yapabileceği bir şey bu.