İnsanların yaratılışına ve hayattaki potansiyellerine baktığımız zaman aslında onların hayatta belli bir sınırda olduğunu görebiliriz. Aslında hepimiz yaratılışımız itibariyle bazı sınırlara sahibizdir. Örneğin hiçbirimiz sadece kendi fiziksel gücümüzü kullanarak on metre, yirmi metre zıplayamayız. Veya tonlarca ağırlığında yükleri kaldıramayız. Bu ve bunun gibi durumlar bizim sınırlarımızı belirler. Biyolojik sınırlarımızı. Ancak bunun da haricinde bir de insanın kendi potansiyeline koyduğu sınırlar vardır. Yani aslında yapabileceği şeyleri kendisine söylediği söylemler ve kendisine koyduğu sınırlar sebebiyle yapamaması hali. 

İşte burada aslında görüyoruz ki insan kendi yolunun sonunu bizzat kendisi getiriyor. Aslında insanların hali bu açıdan bakıldığında kendi kendini sınırlamış bir vaziyette olduklarını görüyoruz. Bir insan bir şeyi yapamayacağını söylediğinde bu aslında gerçekten de bir şeyi yapamayacağı anlamına gelmez. O şeyi yapmak konusunda kendisini sınırladığı anlamına gelir. On metre, yirmi metre zıplama örneğini bir kenara bırakırsak, örneğin bir insan çok çalışırsa insanlar arasında çok hızlı bir koşucu olabilir. 

Bir insan bunu yapabilir. Ama bunu yapmamayı tercih etmesi veya kendisine yapamayacağını söylemesi, bunu yapamamasına sebep olur ve insanlar aslında pek çok konuda kendi kendilerini sınırlar vaziyettedirler. Bazı şeyler yetenek ister, bazı şeyleri diğer insanlar kadar iyi yapamayabiliriz. Ama bir şeyi yapmak istersek de aslında bunu yapamayacağımız anlamına gelmez. İşin realitesine dönüp baktığımızda aslında insanlar yapabilecekleri pek çok şeyi kendi elleriyle, kendi koydukları sınırlarla yapamayan canlılardır.