İnsanları psikolojik açıdan yorumlarken "sevgi eksikliği ile büyümüş, şiddet görmüş" gibi kavramlarla insanları kolayca yaftalayabiliriz. En azından bazı insanlar bunu yapıyor. Sanki insan psikolojisi hakkında derin bilgilere sahiplermiş gibi. Ama benim burada konu hakkında göz önüne almak istediğim esas şey bir insanı eksik ya da fazla diye yorumlamanın hatalı bir bakış açısı olduğudur.

Pek çok insan sevgi eksikliği lafını kullanırken ne dediğini zaten bilmez. Hadi diyelim bu lafı kullanıyoruz o zaman bir insanın sevgi eksikliği ile büyüdüğünü neye dayanarak söyleyebiliyoruz? Tabi ki her insan kendi şartlarını referans alarak birisinin sevgi eksikliği ile büyüdüğünü söyleyecektir. Ancak belki de başka birisine göre bu lafı söyleyen kişi de sevgisiz büyümüş olabilir. Her insan birbirinden farklıdır. Eksik ya da fazla değildir.

Bir insanın eksik olduğunu söyleyebiliriz için ortada manevi kavramlar değil maddi kavramların olması gerekmektedir. Mesela bir insan bir iş için yetersiz olduğu söylenebilir. Çünkü iş ya iyi yapılır ya da iyi yapılamaz. Tabi burada birey kendisini zamanla geliştirebilir de. Ama manevi kavramlar son derece özneldir ve bu öznellik onların eksik ya da fazla olduğunu söylememizi anlamsız kılar. Farklılıklar eksiklik değildir. Farklılıklar sadece farklılıktır.