Bazen yanımızda arkadaşlarımız vardır, bazen ailemiz, bazen eşimiz vardır, bazen çocuklarımız, ailemizden akrabalarımız da olabilir, başka bir insan da olabilir. Aslında bir şekilde pek çoğumuzun yanında genelde birisi veya birileri vardır. Bu günümüzde biraz daha azalsa da yine de yanımızda birileri var. Bir sıkıntımız olduğu zaman paylaşabileceğimiz birileri var. Bize yardım edebilecek birileri var. Bir derdimiz olduğu zaman sırtımızı dayayabileceğimiz birileri gene var. Peki, ya hiçbiri olmasaydı? Ya bütün dertler ve sıkıntılarla tek başımıza karşıya kalsaydık, o zaman ne olacaktı? 

İşte o zaman karşımıza çıkabilecek olan şey, gerçekten büyük bir yalnızlık ve zor bir mücadele olurdu. Ve bunun yaşanması belki de çok uzakta değil. Bugün bir eş bulmak pek çok insan için o kadar da kolay olmuyor. Bugün bir aile kurmak o kadar da kolay değil. İnsanın yaşı ilerledikçe arkadaşlarından da giderek uzaklaşabiliyor. Ailesinden de öyle. Peki durum böyle olunca, insan ailesinden, akrabalarından ve arkadaşlarından uzaklaştığında, yanında da bir eşi kalmadığında, o kimsenin kalmadığı anda ne yapacak? 

İşte bu gerçekten de günümüz insanının düşünmesi gereken bir şey aslında. Çünkü kimsenin kalmadığı o an gerçekten yapayalnızsınız. Hastalandığınız zaman sizden başka kimse yok. Düştüğünüz zaman sizden başka kimse yok. Canınız sıkıldığında sizden başka kimse yok. Hiçbir şart ve koşulda sizden başka kimse yok. Kimsenin kalmadığı an aslında önceden hazırlık gerektiren bir andır. İnsan kendini önceden buna hazırlamalıdır. Hazırlamadığı zaman kimsenin kalmadığı o anın kendisi insanı yıkmaya hem maddi hem de manevi açıdan başlayabilir. Ve bu yıkım son derece şiddetli olabilir. Kimsenin kalmadığı o an ve o anın geleceğiyle yüzleşmek, o anı düşünmek ve aslında şimdiden de tedbir almak oldukça önemli olabilir.