Özellikle insanların kıymetli olmaya başladığı, değerli olmaya başladığı bir ortamda, insanları kenetleme çabası ve o ortama bağlama çabasının giderek arttığını görürüz. Bu, her ne kadar takım oyunu ya da aile olmak gibi idealize edilebilen bir kavram olsa da, aslında işin gerçeği orada, o anda veya o dönemde o işi yapacak insana olan talebin artmış olmasından başka bir şey değildir.

Örneğin, bir ülkede doktor sayısı azalmışsa, o ülke doktorların sayısını arttıracak, onlara avantajlar sağlayacak. Mümkünse yurt dışından da doktorlar çekebilecek kampanyalar uygular, doktorlara avantajlar, imtiyazlar sağlarlar. Bu, doktorları çok sevdikleri için değil, ihtiyaç olunduğu için yaparlar. İşte burada, insanları kenetleme çabasını yoğun bir şekilde görebiliriz. İnsanlara olan talep azaldığı zaman ise, bütün bu kenetleme çabalarının, bütün o yapılan güzelliklerin ortadan kaybolduğunu görebiliriz.

Bunun anlamı da, dediğim gibi, size artık ihtiyaç kalmaması ile ilgilidir. Ne yazık ki, günümüzde, tüm insanlık tarihi boyunca yapılan pek çok iyiliğin bir amacı ve bir beklentisi olmuştur. Ne yazık ki, hepimiz, ihtiyaç olunduğu kadar değerliyiz aslında. Eğer bize ihtiyaç yoksa, bir değerimiz de olmayacaktır.