İnsanlar zaman zaman akıllarını kullanamaz hale gelebilirler. Bunun belli başlı sebepleri vardır. Ancak bu durum her insan için farklı işler. Örneğin kimi insan için aklını kullanamama durumu hırsından olabilirken kimi insan için ise aynı durum öfkesinden kimi insan için ise sevgisinden olabilir. Bu tarz durumlar insanda büyük zayıflıklar yaratır ve insanın bu tarz zayıflıklarının önüne geçmesi son derece zor olabilir.

Çünkü insan bir zayıflığı yaşarken kendisini kaybettiği için o anda kendisini tutması gerektiğini de unutur. Örneğin sinirine yenik düşen birisi kendisine sinirlendiğinde kendi kendisini tutması gerektiğini söylediğinde bile sinir anında bu sözünü de unutacaktır. Kişinin bir şekilde kendisini sinirli olmadığı anlarında hazırlayıp o tarz bir sinire kendisini hiç sokmaması gerekir. Soktuğu takdirde ise içinden çıkamaz.

İnsanın kendi aşırılıklarını ya da eksikliklerini bulup onları kontrol edebileceği bir hale getirmesi halinde aklını her şart ve koşul altında kullanabilir hale gelir. Ancak bir insanın kendisini böyle bir hale getirmesi son derece uzun sürebilir. Bu sebeple insanın aklını gerçekten kullanabilmesi de aslında son derece zordur.