Duyu organlarımızın bize verdiği bazı hisler vardır veya vücudumuzun bize yaptığı bazı uyarılar vardır. Örneğin yorulduğumuz zaman halsizlik hissederiz. Acıktığımız zaman karnımızda bazı hisler hissederiz. Çok sıcak bir havanın altında kaldığımız zaman baş ağrısı veya halsizlik hissedebilir. Çok soğuk bir havada kaldığımız zaman ise titreme ve acı hissedebiliriz. Bununla birlikte toplu bir ortamda kendimizi güvende hissedebilir. Özellikle yakınlarımızın olduğu toplu bir ortamda kendimizi güvende hissedebilir veya bir sürpriz karşısında çok mutlu hissedebiliriz. 

Ancak bazı durumlar vardır ki insanın hislerinde aşınmaya yol açar. Bu durum ise ortak bir bakış açısıyla bakıldığında genellikle çok yoğun yaşanan hislerin zamanla tüm duyguları aşındırmasıyla ilgilidir. Çünkü his dediğimiz şey ise sonuçta insanın kendi zihninde ürettiği hormonal olayların bir sonucudur ve bu sayede insanın bizzat kendi bünyesi tarafından arttırılıp azaltılabilen bir şeydir. Tabii bunu biz bilinçli olarak kontrol edemeyiz. Bu bizim bilinç dışı hareketlerimiz sonucu gerçekleşir. Örneğin uzun süre yorucu, problemli ortamlarda kalan birisinin bir süre sonra bu ortamlara ayak uydurup kendisini o kadar yorgun, o kadar sıkıntılı hissetmediğini görebiliriz. 

Veyahut da çok eğlenceli, mutlu ortamlarda uzun süreler boyunca bulunmuş birisinin aynı mutluluğu ve heyecanı ilk günkü gibi hissetmediğini bir süre sonra görebiliriz. Hisler yaşandıkça aşınır. Aşındıkça da insan zaman içerisinde kaçınılmaz bir şekilde insan hislerinden uzaklaşır. Tabii bunun boyutu önemlidir ve bunun insan iradesine katkısı önemlidir. Aslında insan iradesime olan katkısına baktığımız zaman özellikle acıya ve yorgunluğa karşı gösterilen dirayet oldukça önemli bir şeydir aslında. İnsan büyüdükçe kaçınılmaz olarak hislerinden uzaklaşır.