İnsanın adaptasyon yeteneği, onun belli bir noktada aslında her şeyi normalleştirebilmesini de sağlayabilen bir yetenektir. Dolayısıyla şunu görebiliriz ki aslında bugün ahlaklı veya erdemli dediğimiz şeyler bile başka bir gün kaybedilirse zaman içinde bu bile normalleşebilir. Yani insan bozulmayı, çürümeyi, yozlaşmayı da kendi içerisinde normalleştirebilecek bir yapıya sahiptir. Çünkü insan buna da adapte olabilir. İşte insanın her şeyi normalleştirebilme kabiliyeti onun açısından aslında son derece kötü ve alçaltıcı bir özellik olarak karşımıza çıkabilir. 

Ancak doğanın insana verdiği en önemli yeteneklerden birisi olan adaptasyon yeteneği, insanın bu normalleştirme kabiliyetini de ortaya çıkarır ve onu aslında ahlaken veya erdemli bir canlı olarak kılmak yerine onu her türlü şarta adapte edebilen ve hayatta kalabilen bir canlı olarak ortaya çıkarır. Yani doğa açısından baktığımız zaman olaya ahlak veya erdem gibi kavramlar yoktur. 

Sadece en olumsuz şartlarda bile hayatta kalabilme kabiliyetini gösterebilme vardır. İşte insan da bu kabiliyetinden dolayı aslında en kötü şeyleri bile veya kötü olarak adlandırdığımız şeyleri bile normalleştirebilir. Ve bir bakmışız ki günün sonunda aslında herkes yozlaşmış ama bütün bu yozlaşma da aynı zamanda normalleşmiş vaziyette olur. Ne yazık ki insan ve ne yazık ki doğa etik ve ahlakla yürüyen bir yer değildir.