Hayatın birçok realitesi vardır ve bu realiteler iyi olduğu veya rahatlatıcı olduğu kadar huzursuz edici ve kötü de olabilir. Ve hayatın rahatsız edici realitelerine karşı genellikle insanların yapması gereken bazı şeyler vardır. Güvende olmak için askerlik yapmak veya ordu kurmak gibi, kolluk güçlerini kurmak gibi, düzeni sağlamak için şiddet uygulayabilmek gibi, adaleti sağlayabilmek için şiddet uygulayabilmek gibi ya da adalet denilen kavramı icat etmek gibi. Veya adaletin kimin elinde olduğunu belki de bilmek gibi, belki gerçeklerle yüzleşmek gibi birçok yapılması gereken şey vardır aslında. Hoşumuza gitmeyen şeyleri yaşamak veya hoşumuza gitmeyen anları yaşamak geleceğimizi rahatlatmak için atılmış adımlardır aslında. En azından bu binlerce yıldır böyle yapıldı. 

Günümüzde ise tüm bu yapılanlardan farklı olarak hayatın realitelerine karşı olan bir sürü insan görebilirsiniz. Bazı insanlar ordulara, askerlere karşılar. Bazı insanlar adalet sisteminden şikayetçiler ama adaletin realitesinin farkında bile değiller. Bazı insanlar yaşadıkları hayatlardan şikayetçiler ama belki de o hayatların sebeplerinin kendileri olduğunu anlayamıyorlar. Aslında hayatın gerçekleriyle yüzleşememiş bir yığın insan karşımıza son derece büyük bir sorun olarak çıkabiliyor. Gün gelecek, birinin askerlik yapıp toplumu koruması gerekecek. Gün gelecek adaletsizliğin sebebiyle yüzleşmek gerekecek. Birilerinin çok çalışıp medeniyeti inşa etmesi ve ayakta tutması gerekecek. Daha çok üretmesi, daha çok çalışması, daha çok değer yaratması gerekecek. Ama bu gerçeklerle pek de fazla insan yüzleşmez.

Ancak savaşları çıkaran şey ordular değildir aslında, insan doğasının ta kendisidir. Ordular olsa da olmasa da savaşlar yaşanacaktır. Adaletsizliğin sebebi adaletin doğasının ta kendisidir. Adalet, insan icadı bir kavram olduğu için gücü elinde tutanın anlayışına göre şekillenir. Aslında adalet diye bir kavram yoktur. Eşitlik diye bir şey yoktur. Bunlar insan icadıdır, doğada yoktur. Ama insan kendi yarattığı kavramın iyi gitmemesinden şikayet eder. İnsan çok çalışmaktan veya sadece çalışmaktan şikayet edebilir, ancak üzerinde yaşadığı ve kendi konforunu sağlayan bu medeniyet ağır çalışmalarla, emekle yükselmiştir. Kendi vermediği veya vermek istemediği o çabayla yükselmiştir. İşte insanlar bu ve bunun gibi pek çok realiteden kaçma eğilimindedirler. Sonunda böyle insanlarla dolu topluluklar ya çok zor ayakta kalır ya da dağılır giderler.