İnsanlar doğduktan sonra bilinç kazanmaya başladıkları andan itibaren çevreleri tarafından onlara verilmeye başlanan zihin yapılarıyla donatılmaya başlanırlar. Bu zihin yapısı bireylere verilirken genellikle ne bireyin kendisi ne de bireyin kendisine bu zihin yapısını aşılayan çevresi, bu zihin yapısının nereden geldiğinin, neden ortaya çıktığının, hangi dinamiklere bağlı olduğunun veya yozlaşıp yozlaşmadığının farkında değillerdir. Ancak buradaki olay bir zihin yapısının atalardan yeni nesillere aktarılması halidir. Ancak buradaki problem aslında aktarılan şeyin belki de yozlaşmış bir ezberden ibaret olmasıdır. 

İşin daha da trajik yanı ise doğa her zaman için her türlü şeyi kendi içinde zaman içinde yıpratacağından ve entropinin bir doğa kanunu olmasından dolayı her türlü zihin yapısı da er ya da geç yıpranacaktır. Ve bu yıpranmış ya da bozulmuş zihin yapısı bireyler tarafından özümsendiğinde ortaya çıkan tabloda son derece zararlı bir zihin yapısıyla karşı karşıya kalacaktır insan. Ve bu zararlı zihin yapısına sahip olmak bireyin kendisinin suçu değildir. Ona bunu öğreten ve işin ne kadar kötü bir noktaya gittiğini fark etmeyen evebeyinlerinin, çevresinin suçudur bu. Ve birey kendi çevresindeki, kendi evebeyinlerinin sahip olduğu farkındalık eksikliğinin kurbanı olur. Ve o da genellikle bu işlere çok kafa yorup araştırıp öğrenmediği sürece kendi zihin yapısındaki çarpıklıkların farkına varamaz.

Ezberlenmiş zihin yapısıyla yaşamak, yani sonunda çürümüş bir zihin yapısıyla yaşamak, tabii ki de hem bireyin kendisini hem de çevresini bir çöküşe sürükleyecektir. Burada önemli olan şey, bireyin hangi aşamada olduğudur. Genellikle oluşturulmuş zihin yapılarına baktığımız zaman veya ideolojileri, fikirleri, bütün bunların en fazla yarım ya da bir yüzyıl boyunca diri tutulabildiğini veya iyi olabildiğini, bu süre zarfının sonunda ise çürümeye ve bozulmaya gittiğini görebiliriz. Doğa güncellenmeyen zihin yapılarını da affetmiyor. Tıpkı güncellenmeyen hiçbir şeyi affetmediği gibi. İnsan vücudundaki hücreler bile çoğalmayı, kendini yenilemeyi bıraksa, insan hızla çürümeye başlar. Aslında yaşlılık dediğimiz şey de bundan ibarettir temelinde. İnsanlar ise kendi benliklerinden dolayı ve kendi doğalarında bulunan inanma ve saplanma eğilimlerinden dolayı, kendi fikir ve zihin setlerini genellikle yenileme, onları sorgulama eğilimine girmeyeceklerdir. Ve bu eğilime girmediklerinden dolayı da sonunda kendi yarattıkları düzende çöküp gidecektir.