İnsanların yaşam motivasyonlarına baktığımız zaman, saymaya kalksak, belki de sayamayacağımız kadar çok psikolojik faktör veya güdüsel dürtü görebiliriz. Hatta bunların kombinasyonlarını ele almaya kalksak, gerçekten de çok fazla şey ortaya çıkabilir. Tabii temelde yaşanan şey aynı olsa da, olay dallanıp budaklandıkça ve temelden çıkıldıkça karmaşık bir hal alabilir. Ancak temele indirdiğimiz zaman, gerçekten de insanın çok basit bir yaşam motivasyonu olduğunu görebiliyoruz. 

Bu temel ve basit yaşam motivasyonu ise aslında hayatta kalmaktan başka bir şey değildir. Belki insanlar kendilerini bu kadar temel bir motivasyona indirgemekte zorlanabilirler. Kendilerini belki bu kadar basit görmek istemezler. Ama işin aslı, insanın basit bir canlı olmasında saklıdır aslında. İnsanlar, evet basittir. Özlerinde öncelikli olarak hayatta kalmak için, güvende olmak için her şeyi yaparlar. İnsanların sosyalleştikleri kişiler, ya da girip bir işte çalışmaları, yaptıkları hemen hemen her şey, var olabilmek, hayatta kalabilmek için yapılır.

Bu zaten bilinen bir şeydir ama insanın bununla yüzleşmesi ve yaptığı hemen hemen her davranışı hayatta kalmakla ilişkilendirmesi pek kolay olmayacaktır. Ve bugün insanların davranışlarına baktığımız zaman aslında tüm bu davranışların hayatta kalmakla ilişkilendirilmesi ilk bakışta pek de kolay olmayacaktır. Yani bunca yapılan sosyal etkinliğin veya başka şeylerin hayatta kalmakla ne ilgisi var diye sorulabilir. Zaten buradaki kritik nokta hayatta kalmanın bir temel oluşturmasıdır. Her şeye sebep olması demek değildir. Ne demek istiyoruz? Bir bina düşünün, binanın temelleri olmazsa o binayı yapamazsınız. İşte hayatta kalmak da insan için böyle bir şeydir. Temeldir. İnsan önce hayatta kalır, ondan sonra diğer etkinlikleri yapmaya başlar. Ve yaptığı pek çok şeyi de hayatta kalma temelini kuvvetlendirmek için yapar. Hayatta kalmak ve bu temel kuvvetlendirildikten sonra sıra diğer etkinliklere gelir. Sanat yapmak gibi ya da eğlenmek gibi diğer etkinlikler.