Bugün yaşadığımız hayatlara bir dönüp baktığımız zaman pek çoğumuzun ailesi, çocuğu, belki çeşitli manevi değerleri ya da buna benzer sahip olduğu şeyler yok. Veyahut da hayatı yaşayabilmek veya yaşamaktan kastettiğim şey burada en azından gezmek, eğlenebilmek, sosyalleşebilmek gibi alanlarda bir hevesi veya sahip olduğu bir ortamı da yok. Yani bir dönüp baktığımız zaman herhangi bir sanatsal aktivite, hayatta gezmek veya eğlenmekle ilgili bir istek, bakılması gereken bir aile veyahut bir çocuk yok. 

Bütün bunları hayatımızdan çıkardığımız zaman ise geriye ne kalıyor? Tabii ki de çalışmak kalıyor. İşte çalışmanın hayattaki tek anlamlı şey haline gelmesi aslında tam olarak böyle mümkün oluyor. Çünkü hayatımızda başka hiçbir şeyimiz yok. Günümüz dünyası insanları enteresan bir şekilde yalnızlaştırdı diyebiliriz. Eskiden insanların aileleri varmış. Daha fazla insanın ailesi varmış. Daha fazla insanın çocuğu varmış. Hem sosyolojik yapı hem de ekonomik yapı buna müsaade ediyormuş. 

Şimdi ise baktığımız zaman yalnız insanların sayısı oldukça fazla ve bu yalnız insanlar eğer sanatsal bir aktivite veya gezmekle ve eğlenmekle ilgili bir isteğe sahip değilse karşımıza çıkan tabloda gerçekten de bize çalışmaktan başka bir şey kalmıyor ve çalışmak dünyanın en anlamlı şeylerinden birisi haline geliyor. Ama çalıştığımız iş bile genellikle bizim değil. Bir başkasının işi o. Ama yine de saatlerimizi, günlerimizi verip çalışabiliyoruz. Çünkü daha anlamlı bir şey yok. Kalmadı elimizde. Çalışıp para kazanmaktan daha anlamlı bir uğraş kalmadı.