Bir insanı hayatta bireyselliğe sürükleyen, onu günümüzde yalnızlaştıran en büyük etmenlerden birisi muhtemelen ekonomik kaygılardır. Evet, bundan sadece 30-40 yıl öncesine baktığımızda insanlar aynı maaşla hem ev geçindirip hem çocuklarına bakabiliyorlarmış. Ancak bugün durum çok farklı. Tüm dünya için düşündüğümüzde tek bir maaşla hem bir ev geçindirip hem de çocuklara bakmak mümkün değil. Yani bugün bir evin içinde, örneğin bir evlilikte, sadece evdeki bir bireyin, bu kadın ya da erkek olur hiç fark etmez, sadece bir bireyin çalışıp da evi geçindirmesi mümkün olmayan bir hale geldi.

İşte bu geçim zorluğu ya da en azından tek başına bir evi geçindirme zorluğu aslında bireyleri de yalnızlığa sürükleyen şeylerden birisi olmaya başladı. Bunun en büyük sebeplerinden birisi, insanların düşünce yapısındaki büyük değişim. Muhtemelen artık insanlar olaya şu şekilde bakıyorlar. Zaten yalnız başıma zar zor geçinebiliyorum. Zar zor hayatta kalabiliyorum. Yanımda birine daha mı ben harcama yapacağım? Onun da çalışması lazım.

İyi düşünüyor ve ben hem ona zaman ayırıp hem kendime bir şeyler harcayacağımı, bireyler aslında kendilerine harcama yapmayı, kendilerine yatırım yapmayı tercih ediyorlar. Bu harcama da sadece maddi olarak düşünülmesin, zaman da bireyi kendine harcamak istiyor, zamanını da bütün enerjisini de kendine harcamak istiyor. Ve günümüzde gelinen tüm ekonomik zorluklar, bireyin tüm zamanını ve enerjisini ve tüm maddiyatını kendine yönetmek istemesine sebep oluyor. En azından benim tahminim, etrafımda gördüklerimden anladığım bu şekilde.