Bir insan kendisine dönüp baktığında, kendisini anlamaya çalıştığı zaman muhtemelen bakabileceği en iyi rehber yaşadığı anılar olacaktır ve bu anılardan çıkardığı anlam olacaktır. Aslında bir insanın bu şekilde baktığı zaman kendi anılarının toplamı olduğunu görebiliyoruz. Ama burada şöyle bir sorun var, eğer bir birey bunların toplamı olarak var olmaya çalışırsa, ki öyle olur zaten büyük oranda, tüm anılarını hatırlayamadığı için hayatında belli başlı boş noktalar kalacaktır. Bu aslında bütün insanlar için hemen hemen geçerli bir durumdur. 

Çünkü hiç kimse anılarını tam olarak hatırlayamaz. Özellikle çocukluğunda yaşadığı anıları tam olarak hatırlayamaz. Çocuklukta yaşayan anıların hatırlanamaması problemi son derece farklı bir soruna yol açar. O sorun ise bireyin kendisini anlamakta, kendisini tanımlamakta güçlük çekmesi durumudur. Çünkü anı veya anılar toplamı sayesinde oluşmuş bir karakter bütünü veya bir yapı, o anıların hatırlanamaması halinde nereden geldiği anlaşılamaz bir duruma gelir. 

Böylece görüyoruz ki bir bireyin anılarının toplamı olması ama geçmişini tam hatırlayamaması sebebiyle bu anılarla erişememesi problemi kendisini de anlayamamasına sebep olabilmektedir. Anılarımız genellikle müziklerde, kokularda ve o anıyı yaşadığımız mekanlarda gizlidir. Aslında bir bireyin kendisini anlamasının en iyi yolu da bu sebepten dolayı o yerlerde, o kokular içerisinde veya o müzikler içerisinde anıları tekrar hatırlamaya çalışmasıdır. Böylelikle birey kendisini daha iyi anlayıp, kendisiyle ilgili çözemediği her ne varsa onları çözebilir.