Ahlaklı olmak, erdemlere sahip olmak veya iyi bir insan olmak her zaman için övülen ve olunması gereken bir kişi olarak gösterilse de işin doğrusuna dönüp baktığımızda ahlak denilen şey aslında bir insana sonradan gelmektedir. Genellikle bir birey öncelik olarak hayatta kalmaya çalışır, ardından refaha ulaşmaya çalışır, ardından üremeye çalışır, ardından bütün bunların ardından belki de ahlaklı olmaya çalışır. Üreme ile refaha ulaşma bazen yer değiştirebilir ama ahlak kısmı belli başlı istisnalara hariç genellikle en sona bırakılır insanlar tarafından. Genellikle bir güce ulaşmış, hırslarından arınmış, hayatta kalmayı başarmış insanlar sonrasında dönüp baktıklarında ahlakı seçme eğiliminde olurlar.

Ahlak aslında bir insanın en son ulaştığı motivasyon kaynağıdır. Ne yazık ki işin gerçeği budur. İnsan önce hayatta kalır, sonra üremeye çalışır. Sonra hazlarının peşinde koşar. En son sıra ahlaka gelir. Ahlak bireylere sonradan gelir. Zaten ahlak dediğimiz şey baktığımızda doğanın içinde olmayan bir kavramdır. İnsan icadıdır ve belli bir insan sınıfı tarafından icat edilmiştir ve genellikle o sınıf tarafından uygulanır. Ahlak sonradan icat edilmiş olmasına rağmen toplumlar için aslında vazgeçilmezdir ve bir toplumun devamlılığı için hayati bir öneme sahiptir. 

Ama sonradan gelir. Aslında gelişmişlik göstergesidir. Çünkü pek çok şeyi aşabilmiş insanlar ahlaklı olabildiği için ileri. Hayatta yol kat edebilmiş insanlar açısından ahlaklı diyebiliriz. Ama bu ahlakın sonradan geldiğini ve bir bireyin ahlaklı olana kadar bir korkunç şeyler yapabildiğini değiştirmez. Her birey için bunu söyleyemeyiz ama ahlakın sonradan geldiğini pek çok birey için söyleyebiliriz. Ahlaksız bir birey sürekli olarak olumsuz davranışlarda bulunan bir birey olmayabilir ama ahlak sonradan gelebilir.