Her toplumun kendince bir sermayesi ve o sermayeye sahip olan belli bir kitle vardır. Geçmişten bugüne sermayenin büyük bir kısmına sahip olan genellikle ufak bir kitle olmuştur. Mesela toplumun sahip olduğu sermayenin yüzde yetmişine belki de o toplumdaki insanların toplam sayısının yüzde beşi veya yüzde onu sahip olmuştur. Genellikle bu böyle olmuştur, tarih boyunca böyle ve günümüzde de bu şekilde devam ediyor. Bu sermayenin az insanın elinde toplanmasının çok önemli bir sebebi ve bir avantajı var. Sermayeyi oluşturan şey aslında toprak, arsa, gayrimenkul, üretim tesisleri, atölyeler ve bunun gibi daha pek çok kaynaktır aslında ve bunlara sahip olan insanların toplamı genellikle sınırlı sayıdadır. Yani her insan kendi oturduğu evin sahibi olsaydı evet gerçekten de sermayenin eşit bölündüğünü söyleyebilirdik ama bu böyle değil. Veya her insan çalıştığı iş yerinde eşit hisseye sahip olsaydı gerçekten de sermayenin eşit bölündüğünü söyleyebilirdik ama bu da böyle değil. 

Neyse konumuza gelecek olursak az sayıda insan çok sermayeye sahiptir ve bu sermayenin nasıl işlendiği aslında o sermayenin çöp olup olmayacağını belirler. Genellikle ulusal sermaye dediğimiz şey teknoloji, bilim ve bunlar gibi yüksek katma değere sahip, toplum için faydalı ürünlere yatırıldığı zaman küçük sermayedar grubu tarafından o toplumun ilerlemesi, refahı ve huzuru büyük ölçüde sağlanmış olur. En azından refahın maddi kısmı sağlanmış olur. Ancak bir de sermayenin çöp olması ihtimali vardır. Sermayenin çöp olmasından ortaya çıkan sonuç ise bu sermayeye sahip olan az sayıda insanın ellerindeki sermayeyi daha fazla gayrimenkul, daha fazla lüks tüketime yönlendirip, üretim odaklılıktan uzak ve teknolojiden uzak bilimden uzak materyallere yatırıp parayı sadece arttırmaya çalışmaları uzun vadede o sermayenin çöp olacağı anlamına gelir. 

Çünkü sizin ev veya arsa dediğiniz şeyin aslında toplumun barınmasından başka bir işe yaramadığını söyleyebiliriz. Ancak daha çeşitli teknolojik araçlar, örneğin akıllı cep telefonları, bilgisayarlar, arabalar, uçaklar ve bunlar gibi teknolojik cihazlar toplumun daha çok faydasına olacaktır ama sermayedarların neye yatırım yaptığı işte o sermayenin çöp olup olmayacağını belirleyen yegâne şeydir. Sermaye vizyonsuz insanların veya vizyonsuz kitlelerin elinde olursa o sermaye genellikle çöp olmaya mahkûm olur.