Bir toplumda kaynakların nasıl paylaştırıldığına baktığımız zaman, bu kaynakların kabaca bir şekilde savunma harcamaları, sağlık harcamaları, şirketlerin veya onların yatırımlarına giden harcamalar ve bürokrasiye giden harcamalar olarak düşünebiliriz. Ve belli başlı toplumsal sınıflara aktarılan paralardan sonra kalanın da halka verildiğini görebiliriz aslında. Kaynak paylaşımında en önemli unsurlardan birisi aslında maaştır ve maaşların enflasyona göre söz konusu olan erime oranı halka aktarılan kaynakların belirlenmesinde önemli bir unsurdur. 

İster Orta Çağ'a gidin, ister günümüze gelin, halka aktarılan kaynaklar her zaman için en az seviyede oluyor. Bunun değiştiğini pek fazla göremeyiz aslında. Bugün yoksulluktan, fakirlikten hayatını kaybedebilen insanlar var. Bugün ev sahibi olamayan insanlar var. Duruma bu şekilde baktığımızda insanların son derece zor şartlar altında yaşayabildiğini de görmekteyiz. En azından halk için bunu söyleyebiliriz. Peki neden kaynaklar halka daha fazla aktarılmıyor? İşte bunun en kritik ama belki de en haklı cevabı şu, kaynaklar halka aktarıldığı zaman halkın yapacağı şey o kaynakları kendi lüks tüketimlerine harcamak, kendilerine harcamak ve günün sonunda kaynakların boşa harcanmasına sebep olmak olacaktır. 

Ancak o kaynaklar devlet tarafından istenilen kısımlara aktarıldığında devlet günün sonunda daha çok silah üretebilir, daha çok teknoloji üretebilir, büyük şirketler daha çok ürün üretebilir, sağlık sektörü daha kaliteli hale gelebilir. Kısacası kaynaklar üretime harcanmış olur, savunmaya harcanmış olur, sağlığa harcanmış olur. Yani halkın da yararına olacak şeylere harcanmış olur. İşte bu açıdan olaya baktığımız zaman kaynakların halka neden daha çok aktarılmadığını görebiliriz. Kaynaklar halka aktarılmayacak çünkü kaynakların her zaman için daha rasyonel amaçlara harcanması lazım. Halka aktarılan her kaynak, halkın o kaynakları kendi irrasyonel istek ve arzularına harcamasıyla sonuçlanmasını sağlayacaktır. İşte bu yüzden kaynaklar halka genellikle pek aktarılmazlar.