Camın bu uzun geçmişine karşın, bu konudaki ilk bilimsel ve temel çalışmaların, ancak 1830'larda Mic­hael Faraday'la başladığı biliniyor. Faraday, camın "kimyasal bir bile­şikten çok, bir karışım" olduğunu ilk kez nitelemiş ve kırmızı cama bu rengi veren özelliğin "küçük meta­lik altın parçalardan" kaynaklandı­ğını bulmuştu. Daha sonra 1879'da, Alman Otto Schott, Jena Üniversite­si'nden Prof. Ernst Abbe ile bir ara­ya gelerek "optik" camlar konusun­da öncü çalışmaları başlattı.

1913'da Schultz, geçerliliğini gü­nümüzde de büyük çapta sürdüren, camdaki iyon değişimiyle ilgili araştırmasını yayınladı. 1921'e ge­lindiğinde, A.A. Griffıth, camın me­kanik dayanımıyla ilgili çalışmalara öncülük etti. Cam elyaflar üzerinde çalışan Griffıth, "Camın bir malzeme olarak çok yüksek bir mekanik dayanıma sahip olduğunu, fakat yü­zeyindeki mikro çatlaklar nedeniy­le, bu direncin binlerce kez azalarak günlük kullanımdaki cama kırılgan­lık verdiğini" ilk kez farketti.

1930'lu yıllarda Prof. Tammann, camda viskozite (akışkanlık ve işle­nebilirlik), kristallenme, cam dönü­şümü ve cam oluşum nedenleri gibi konularda çalışmalar yapıyordu, Yi­ne aynı dönemde Zachariasen'in or­taya attığı ve Warren'in deneysel bulgularla desteklediği "camlaşma teorisi", cambilimi tarihindeki en önemli olaylardan birisi sayıldı. Zachariasen, cam yapısı için "dü­zensiz ağ teorisi" adını verdiği bir model geliştirmiş, Warren de X ışı­nı deneyleriyle bu modeli doğrular sonuçlar almıştı.

1950'ler metalurjinin, 1960'lar ise cambilimin altın çağıydı. Bu yıllara kadar camsı yapılı malze­meler denince, akla hemen klasik camlar ile organik camlar geliyor­du. Giderek inorganik camların çok geniş bir "camsı malzemeler" top­luluğunun alt kümesi olduğu anla­şılmaya başlanmıştı. Cam, artık yalnızca, "bir eriyiğin kristallenme­sine izin verilmeden hızlı soğutul­ması" yoluyla yapılmıyordu. Buhar halden kaplamayla "optik elyaf”, eritmeye gerek olmadan üretilen "sol-jel" camları ve elektrokimya­sal kaplama yöntemleriyle de yapı­labiliyordu.