O dönemde, iki tarafın or­duları arasında eğitim ve ha­zırlık düzeyi dışında pek bir fark yoktu. Doğu Ordusu bü­yük Edirne müstahkem mev­kii ile Istrancalar arasında savunmada kalabilir. Batı Or­dusu ise Makedonya'da za­man karşılığında arazi terk ederek, Sırp ve Yunanlılara karşı bir miktar halk desteği ve ikmal olanağı bulduğu Ar­navutluk'a çekilebilirdi.

Bu iki ordu varlığını sür­dürdüğü taktirde, Anado­lu'dan gelen yeni birliklerle taarruz gücü oluşturmak pe­kala mümkündü. Bu arada İtalya Savaşı nedeniyle dağıtıl­mış olan güçler de yeniden to­parlanabilirdi. Kan kokusunu almış Balkan devletleri karşısında barışı sürdürmek ola­naksızdı; ama savaş ilan etme­nin de alemi yoktu. Hazırlık­ları ilerletmek için tek bir gün kazanmak bile çok önemliydi. Savunmada kalınınca acemi birlikler de dağılmadan savaş deneyi elde edebilirlerdi.

Osmanlı ordusu Balkan Savaşı'nda ilk 15 gün içinde kaybettiği üç meydan muhare­besinin ve Selanik'in kaybının yarattığı yıkıntıdan kurtula­madı. Sonraki aylarda, özel­likle Edirne'nin geri alınması için yapılan girişimler de so­nuç vermedi. Bu nedenle Esat Paşa'nın Yanya ve Hasan Rı­za Paşa'nın İşkodra'da aylar­ca direnen askerleriyle dağılan Vardar Ordusu'ndan Arna­vutluk'a çekilen Cavit Pa­şa'nın 6. Kolordusu da çaresiz kaldılar.

23 Mart'ta düşen Edir­ne'nin kurtulması ancak 29 Haziran'da başlayan İkinci Balkan Savaşı'nda, Bulgarla­rın, Yunan, Sırp ve Romenler­le savaşa tutuşmasından bir ay sonra mümkün olabildi. Ama Epir (Yanya), Arnavut­luk, Teselya, Makedonya, Ege adaları ve Batı Trakya elden çıktı. Bu, Türk tarihinin en büyük felaketi idi.