İmparatorlukta, Müslüman olmayanlar din değiştirmeye zorlanmadan, devletin belirlediği yasalar çerçevesinde, ibadetlerini yerine getirip, yaşama hakkına sahip iken, aynı durum Avrupa’da yoktu. İspanya’da 1492’de Gırnata’nın düşüşünden sonra bir müddet Müslümanlara karışılmamış; ancak daha sonraları, zorla Hıristiyanlaştırma faaliyeti başlamıştı.

Hıristiyan olmayı kabul etmeyenler ya öldürülmüş ya da Osmanlı gemileri tarafından İspanya’dan alınarak Afrika’ya götürülmüşlerdi. Avrupa’da başka dinlere karşı hoşgörüsüzlük yalnız Müslümanlar için değil, Yahudiler ve diğer Hıristiyan mezhepleri için de mevcuttu. Osmanlı İmparatorluğu’nun gayrimüslimlere davranışı çağına göre çok ileri ve kendi döneminde mevcut olmayan bir adımdır. Ancak Osmanlı yönetiminin, gayrimüslimlere karşı devamlı olarak söylenildiği gibi,”hoşgörülü” değildir. O dönemde mevcut anlayışına göre, bir Müslüman, Kuran-ı Kerim’in emirlerine inanmayan birini hoş göremezdi! Hoşgörü, son din olarak iman ettiği inancına aykırıydı.