Padişahlar bayram törenleri haricinde, şimşirlik de yaşayan şehzadelerle görüşmezdi. Hapis hayatı ya şayan şehzadelere eğitim de verilmez; ancak bunlar, cari yelerden bir parça okuma yazma öğrenirlerdi.

Şimşirlik, Osmanlı padişahlarının kardeş ve yeğenlerini toplu olarak öldürtmesini önledi. Fakat saraydaki şehzadeler, tahttaki padişaha karşı zaman zaman bir tehdit unsuru olarak kullanıldılar.

Şimşirlikteki hayat, Osmanlı tahtına çıkan padişahların silik kalmasına yol açtı. Özellikle 17. Yüzyıl’ın ikinci yarısında tahta çıkan şehzadelerin çoğu, doğru düzgün eğitim almadıklarından ve dünyadan haberdar olmadıkların dan tahta çıktıklarında ne yapacaklarını bilmiyorlardı.