Bu fotoğrafa bakarken içimde tek bir duygu uyanıyor: ilkbaharı ne kadar çok özlediğim. Sarı çiçeklerin arasında, gökyüzünün aydınlığına doğru duran bu an bana soğuğu, karanlığı ve ağırlığı hatırlatmıyor; tam tersine hafifliği, güneşi ve yeniden başlamayı çağrıştırıyor. Uzayan günler, ısınan rüzgâr ve doğanın sessizce canlanışı… Kışın gri tonlarını, içe kapanıklığını istemiyorum; ışığın çoğaldığı, umut hissinin geri geldiği bu mevsimi özlüyorum ve bu görüntü, bana tam olarak bunu fısıldıyor.

 

Ya siz?