İnsanın hayattaki hareketlerini amaçlarını vizyonunu, hedeflerini çok kısa veya uzun vadeli olacak şekilde planlayan, hesaplayan yapı akıl olsa da insan aklı özünde tüm bu hesaplamaları, planlamaları yaparken motivasyonunu gerek duygusal, gerek psikolojik, gerekse içgüdüsel kaynaklardan almaktadır. İnsan aklı özünde ve temelde harekete geçme motivasyonunu bu alanlardan aldığı için ve doğal haliyle kendi öz disipliniyle hareket edip de kendi kendine çalıştırabilmekten yoksun olduğu için genellikle pek çok zaafın esiri olacak şekilde çalışmaya devam eder. Örneğin bir insan aklını bir bilgisayar oyununda saatlerce yorabilir.
O oyunu kazanmak için pek çok farklı yol, yöntem deneyip beyin fırtınası oluşturabilir. Buradaki motivasyonu kazanma hırsıdır. Bir uyarılma almaktır. Duygusal, psikolojik ve içgüdüsel bir harekettir bu. Ancak rasyonel bir açıdan bakıldığında bilgisayar oyununa bu kadar zaman, enerji ve akıl harcamak son derece akılsızca bir harekettir. Veyahut da bir insanın derslerine çalışmak için uğraştığını düşünelim. Ders çalışmak motivasyon açısından bakıldığında içgüdüsel, duygusal ya da psikolojik bir temel almaz. Bu yüzden bir insan ders çalışmaya çalıştığında genellikle sıkıcı, bunaltıcı bir eylem içerisinde olduğu hissine kapılarak bu eylemden uzaklaşma eğiliminde olacaktır.
Ve bilgisayar oyununa veya içsel bir motivasyonla aklını verdiği şeye, aklını verdiği gibi ders çalışmaya aklını veremeyecektir. Rasyonel amaçlara aklını veremeyen insan aslında kendi yarattığı zaaflarla da karşı karşıya kalmaktadır. Ve aklın önündeki en büyük zaaf aslında insanın kendini disipline edememesi ve özünde motivasyonlarla hareket eden bir canlı olmasında yatar. İnsan aklı bu açıdan bakıldığında karşı konulması çok zor zaaflara sahiptir.
kaptanfilozof06
Yorum yazmak için lütfen giriş yapınız