Evde bir şeylerle oyalanırken telefonla konuşmak bana tuhaf bir şekilde eşlik hissi veriyor; mutfakta bir şeyler hazırlarken, ortalığı toplarken ya da pencereden dışarı bakarken akan bir sohbet, yaptığım işi bölmekten çok tamamlıyor sanki, çünkü ev güvenli, tanıdık ve temposu bana ait, ama dışarıda durum tam tersine dönüyor: sokakta yürürken, bir yere yetişmeye çalışırken ya da kalabalığın içinde bir işle uğraşırken telefonla konuşmak beni bulunduğum yerden koparıyor, etrafı kaçırıyormuşum gibi hissettiriyor, dikkatim parçalanıyor ve hem konuştuğum kişiye hem de o ana tam olarak ait olamıyorum; galiba mesele telefon değil, mekânın benden talep ettiği dikkat düzeyi ve evin izin verdiği dağınık huzurla dışarının zorunlu uyanıklığı arasındaki fark.

Peki ya siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?