insanlar, mitlerde­ki hayvanlardan vazgeçtiler ve dep­remleri "tanrılar"a yorumladılar. En­donezya adalarının yerlileri, dünyayı taşıyan şeytanın belli kurbanlar veril­mediği zaman sinirlendiğini ve dün­yayı sarstığını sanıyorlardı. Eski Peru kabilelerinden biri olan Mainaslar da, tanrılarının, nüfusu saymak için dünyaya geldiğinde adımları ile dünyayı sarstıklarını düşünüyorlardı. Tanrının işi böylece hem kısalıyor, hem de ko­laylaşıyordu. Yerliler bu sarsıntıları hisseder hissetmez evlerinden dışarı çıkarak "Ben buradayım, ben burada­yım" demeyi adet edinmişlerdi. Bu inanış sayesinde, evlerden dışarı çı­kanların çoğu ölümden kurtulmuş oluyorlardı. Eski Yunanlılar, depremler için dünyayı omuzlarında taşıyan Atlas'ı suçlamıyorlardı. Onlara göre deprem­lerin tek sorumlusu, denizlerin tanrısı Poseidon'du. Bu mit de, sismik akti­vitenin çoğunun Akdeniz'in altında oluştuğu gerçeğiyle ortak bir noktayı yakalıyordu. Dep­remleri doğal olaylarla bağdaştıran yaklaşımlarda vardı tabii ki.

Ancak, tüm bunlara rağmen, dep­remleri doğal olaylarla bağdaştıran yaklaşımlar da yok değildi. Babilli astronomlar, Güneş ve yıldızların di­zilişleri ile sarsıntılar arasında bağlan­tılar olduğunu sanıyorlardı. Aris­to'nun "Meteorologica"sında deprem­lerin, buharlaşma ile oluşan rüzgarla­ra bağlı olduğunu savunuluyordu; Güneş'ten gelen sıcaklık yeryüzünde buharlaşmayı oluştururken, dünyanın içindeki ateş de yerin altında buhar­laşmalara neden oluyordu. Rüzgarlar dünyanın içine dolup yeteri kadar güç toplayınca yeri sarsabiliyorlardı. "Gö­zenekli toprağı olan yerlerdeki sarsın­tı daha fazla olur, çünkü bu topraklar içlerine daha fazla rüzgar alırlar" di­yen Aristo böylece jeolojik bir gerçe­ğe de deyinmiş oluyordu.