Optik elyaf, ışığın camdaki yan­sıma özelliklerinin bir çeşit uygula­ması sayılıyor. Camın içinden cam yüzeyine gelen ışık ışını, eğer geliş açısı kritik açıdan küçükse, kırıla­rak büyük ölçüde uzaya yöneliyor. Kritik açıdan daha büyük bir açıyla cam yüzeyine gelen ışınlar camdan çıkamıyor ve içte tam yansımaya uğrayarak yüzeyden geri dönüyor. Bir optik lif, aslında 100-400 mik­ron kalınlığında, çok ince bir cam çubuk... Bu çubuğun bir ucundan gönderilen ışık ışını, içte devamlı tam yansımalar yapıp, bazı kıvrım­ları da geçerek çubuk boyunca iler­liyor. Uçları perdahlanmış lif de­metlerinin önüne konan nesnelerin görüntüsü, demetin öteki ucunda beliriyor.

Optik liflerin özelliklerine bir çar­pıcı örnek de bakır kablolarla karşı­laştırılarak veriliyor. Bir bakır kab­loyla 50 telefon görüşmesi yapılır­ken, eş kalınlıkta optik elyafdan 300 bin görüşme yapılabiliyor. İlginç olan, liflerin kesiti küçüldükçe ay­rıntıları seçme gücünün de artıyor olması... İletişim uzaklığı yönünden ise, bir bakır kabloyla birkaç kilo­metre olan mesafe, optik elyafla 100 km'ye ulaşabiliyor. Tabii, bu arada da "sinyal karışması" tama­men ortadan kalkıyor. Bu tip malze­menin ömrü açısından yapılan bir incelemede ise, optik elyafın bakıra göre yaklaşık üç kat daha uzun ömürlü olduğu saptanmış.

Temel hammaddesi "silikon tet­raklorür" (SiC14) olan optik elyafın, geleceğinin çok parlak olmasına karşın, gereken saflıkta elde edilme­si de bir o kadar güç ve pahalı... Türkiye'de fiber optiği inceleyen uz­manlardan birisi olan Dr. Baha Ku­ban, bunu ilginç bir örnekle açıklı­yor: "Optik elyafın çok temiz bir odada çekilmesi gerekiyor. Öyle ki, bir çekme odasında havada bulunan toz partiküllerin sayısı bir metre­küpte en çok 1000 ile 10.000 arasın­da olmak zorunda... Ayrıca, üretim için gereken hidrojen, oksijen, ger­manyum, argon, helyum ve silikon tetraklorür gibi pahalı bir takım gaz ve kimyasalların da yüzde 99.999 gibi ulaşılması çok güç saflıkta ol­maları şart..."