Onların büyük çoğunluğu, deprem öncesinde hayvanların garip davranışlarda bulun­duğunu ve geniş açıdan bakıldığında, manzaraların eğiminde değişikliklerin meydana geldiğini söylüyorlar ama artık bu bilgilerin de doğru olmadığı ortaya çıktı. Depremlerin, beklendikle­rinde "olmadığı", beklenmediklerinde ise "olduğu" görüldü.

Amerikan Jeolojik Araştırmalar'da (USGS-U.S Geological Survey) çalı­şan bilimadamları, 1989'da San Fran­sisco'yu sallayan Loma Prieta depre­minin belirtilerini haber vermişlerdi... Bu belirtiler, şelalelerde görülen deği­şiklikler, sıcak su kaynaklarında patla­malar ve doğal elektromanyetik alan­larda görülen gel-gitlerdi. Eğer, bu gözlemlenen değişiklikler gerçekten "deprem habercisi" olarak kanıtlana­bilselerdi, depremleri önceden haber verme konusunda hâlâ umut var ola­caktı... Depremin önceden haber veril­mesi konusunda yapılmış en önemli deney sayılan "Parkfield" deneyi, fi­yaskoyla sonuçlanmıştı.

O sırada jeologların çoğu "Taban tektonik kuramı"nı kabul etmişlerdi. Bu kura­ma göre, anakaralar, hareket eden yer­kabuğu alanları üzerindeydiler; aynı, buzun içinde sıkışmış keresteler gibi... Yerkabuğu alanlarında yılda birkaç santimlik bir oynama, aktif fayları sı­kıştırıyor, bu sıkışma da depremle ra­hatlıyordu. "Sismik boşluk" kuramına göre, bir fay ne kadar uzun zaman sı­kışmayı rahatlatma hareketi yapmazsa, fayın sallanması o kadar olasıydı.