Zaman geçtikçe insanlar, mitlerde­ki hayvanlardan vazgeçtiler ve dep­remleri "tanrılar"a yorumladılar. En­donezya adalarının yerlileri, dünyayı taşıyan şeytanın belli kurbanlar veril­mediği zaman sinirlendiğini ve dün­yayı sarstığını sanıyorlardı. Eski Peru kabilelerinden biri olan Mainaslar da, tanrılarının, nüfusu saymak için dünyaya geldiğinde adımları ile dünyayı sarstıklarını düşünüyorlardı. Tanrının işi böylece hem kısalıyor, hem de ko­laylaşıyordu. Yerliler bu sarsıntıları hisseder hissetmez evlerinden dışarı çıkarak "Ben buradayım, ben burada­yım" demeyi adet edinmişlerdi. Bu inanış sayesinde, evlerden dışarı çı­kanların çoğu ölümden kurtulmuş oluyorlardı.

Eski Yunanlılar, depremler için dünyayı omuzlarında taşıyan Atlas'ı suçlamıyorlardı. Onlara göre deprem­lerin tek sorumlusu, denizlerin tanrısı Poseidon'du. Bu mit de, sismik akti­vitenin çoğunun Akdeniz'in altında oluştuğu gerçeğiyle ortak bir noktayı yakalıyordu.